ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦਾ ਕੋਟ ਪਾਕੇ ਵਿਆਹ ਗਿਆ।

 ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦਾ ਕੋਟ ਪਾਕੇ ਵਿਆਹ ਗਿਆ।

      ਪੀੜੀ ਦਰ ਪੀੜੀ ਹਲਾਤ ਬਦਲਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨੀਵੀ ਸਦੀ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀਹਵੀ ਸਦੀ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਇੱਕੀਵੀ ਸਦੀ ਦੀ ਸੋਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਜਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਭਰਿਆ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਟਾਂਕੇ ਨਾ ਕੇ ਆਮ ਪਹਿਣਦੇ ਸਨ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਹੀ ਸੂਟ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਹੀ ਸੂਟ ਪਹਿਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਵਿਆਹ ਸਾਦੀ ਤੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਸਨ। 
          ਉਸ ਸਮੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਗਰਮੀਆਂ ਚ ਨੰਗੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਚ ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਚਾਰ ਕੁੜਤੇ ਪਾਉਂਦੇ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਸਾਦੀ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੰਗ ਕੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਣਨ ਦਾ ਆਮ ਪ੍ਰਚਲਣ ਸੀ। ਕੋਈ ਇਸ ਦੀ ਸਰਮ ਨਹੀ ਸੀ ਮੰਨਦਾ। ਆਜ ਕ੍ਹਲ ਤਾਂ ਆਮਦਨ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਕਪੜੇ ਤੇ ਬੂਟਾਂ ਤੇ ਹੀ ਖਰਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਇਹ ਜਨਾਨੀਆਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੂਟ ਇੱਕ ਫੰਕਸਨ ਤੇ ਪਹਿਣ ਕੇ ਦੂਜੇ ਫੰਕਸਨ ਤੇ ਨਹੀ ਪਹਿਣਦੀਆਂ । ਜੇ ਕੋਈ ਪਹਿਣ ਵੀ ਲਵੇ ਤਾਂ ਦੂਸਰੀਆਂ ਫੱਟ ਟੋਕ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।ਵੈਸੇ ਤਾਂ ਬਚਪਣ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੇ ਹਲਾਤ ਠੀਕ ਸਨ। ਪਾਪਾ ਜੀ ਸਰਕਾਰੀ ਮੁਲਾਜਮ ਸਨ। ਆਪਣਾ ਘਰ ਤੇ ਗੁਜਾਰੇ ਜੋਗੀ ਜਮੀਨ ਵੀ ਸੀ। ਚੰਗਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਸੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਨਸੀਬ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਰਿਸਤੇਦਾਰ ਵੀ ਚੰਗੇ ਸਨ ਤੇ ਰੀਸੋ ਰੀਸ ਚੰਗਾ ਬਾਣਾ ਤੇ ਖਾਣਾ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਅਜ ਕਲ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ।
          ਮੇਰੇ ਨਾਨਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਸੀ। ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਸਨ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੇ ਬਸ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਬਾਂਹ ਦਾ ਸਵੈਟਰ ਹੀ ਸੀ ਪੁਰਾਣਾ ਜਿਹਾ।ਵਿਆਹ ਦਾ ਚਾਅ ਸੀ ਪਰ ਢੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨਹੀ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਦੋ ਨੋਵੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪੜਦਾ ਸੀ। ਮਹੀਨਾ ਕੁ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਨੇ ਨਵਾਂ ਕੋਟ ਸਿਲਵਾਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਸੀ ਹੰਸੇ ਮਦਨ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ।ਵੈਸੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾਮ ਮੈਸਰਜ ਹੰਸਰਾਜ ਮਦਨ ਲਾਲ ਸੀ।ਮੈਂ ਡਰਦੇ ਡਰਦੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਟ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੰਗ ਹੀ ਲਿਆ। ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦਾ ਤੇ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦਾ ਕੋਈ ਬਿਆਲੀ ਕੁ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਫਰਕ ਸੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ। ਬਸ ਫਿਰ ਕੀ ਮੈਂ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦਾ ਕੋਟ ਪਾਕੇ ਨਾਨਕੇ ਵਿਆਹ ਦੇਖ ਆਇਆ। ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਟੋਹਰ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਦੱਸ ਵੀ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਟ ਪਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁੱਸ ਨਜਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਰਮੇਸ ਸੇਠੀ ਬਾਦਲ 
ਮੋ 98 766 27233