ਇਕ ਕਵਿਤਾ ................ਅਪਾਹਿਜ

ਹੇੰਡੀਕੇਪ੍ਡ,

ਮੈ ਅਪਾਹਿਜ ਹਾਂ,

ਅਪੰਗ ਹਾਂ ਮੈ ,

ਮੈ ਵਿਚਾਰਾ ਹਾਂ ,

ਪਰ, 

ਮੇਰੇ ਹਥ ਪੇਰ,

ਅਖਾਂ ਕੰਨ ਨੱਕ ਬੁੱਲ,

ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਬਤ ਹੈ ,

ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈ ਅਪੰਗ ਹਾਂ ,

ਕੁਝ ਰਿਸ਼ਤੇ ,

ਚਾਹੇ ਓਹ ਖੂਨ ਦੇ ਸਨ ,

ਭਾਵੇ ਓਹ ਸਬੰਧਾ ਦੇ ਸਨ ,

ਧੋਖਾ ਦੇ ਗਏ,

ਛਡ ਗਏ ਵਿਚਾਲੇ ,

ਅਧ ਵੱਟੇ ,

ਮਝਧਾਰ ,

ਕੁਝ ਛਡ ਗਏ ,

ਰਬ ਦੀ ਕਰਨੀ ਤੇ ,

ਬਾਕੀ ਛਡ ਗਏ,

ਮੇਰੀ ਕਰਨੀ ਤੇ ,

ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ,

ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਬਿਨਾ ਆਦਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,

ਅਪਾਹਿਜ ,

ਰਬ ਦੀ ਕਰਨੀ,

ਤੇ ਤਾਂ ਜੋਰ ਨਹੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ,

ਪਰ,

ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਕਰਨੀ,

ਦੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਵਾਧੂ ,

ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋ ,

ਕੋਈ ਮੁਖ ਮੋੜ ਜਾਂਦਾ,

ਹੈ ਜਿਓੰਦੇ ਜੀ ,

ਛਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਓੰਦੇ ਜੀ ,

ਆਪਣੇ ਬਨਾਏ ਰਿਸ਼ਤੇ , 

ਯਾਰ ਬੇਲੀ ਦੋਸਤ ,

ਸਾਥ ਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ,

ਪਰ ਕਿਨਾ ਕੁ ਚਿਰ ,

ਓਹ ਵੀ ਬਦਲਦੇ ਰਹੰਦੇ ਹਨ ,

ਮੋਸੁਮ ਦੀ ਤਰਾ ,

ਪਲ ਪਲ ,

ਤੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,

ਆਦਮੀ ਇਕਲਾ ਹੀ ,

ਇਕ ਅਪਾਹਿਜ ਜਿਹਾ,

ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ ,